Bir rüyadan geldim bu sabah. İnsanlar sürekli rüya görür, özellikle de kabuslarından gecenin bir yarısı kalkan ve bir daha hiç uyuyamayan binlerce kişiden bahsedebilirim size. Benimki öyle değil ama. Ben zaten hiç rüya görmem ki... İstesem de göremem. Bir ara her gece rüya görmek için dua edip öyle uyurdum. Özlemlerim olurdu çünkü.
Yanına gitmeye çekindiğim, gitsem de ne anlatacağımı bilemediğimden hep rüyalarıma girsin isterdim hasretini çektiklerimin. Sonra bıraktım artık rüya dilenmekten. O zaman anlamıştım en güzel şeylerin vakitsiz gerçekleştiğini. Ben dün gece bir rüya gördüm. O kadar güzeldi ki, bulutların üstündeyim böyle ama gökyüzünde olan ben değildim. Bulutlar yere inmişti. Evler, arabalar, yollar, insanlar karada ne varsa hepsi yukarıda bulutlar aşağıdaydı.
Dünya tersine dönmüştü yani. İlginç olan sadece bir tek ben aşağıdaydım, bulutlarla birlikte. Yağmurun karın yağmasına, gökkuşağının çıkmasına hep ben karar veriyordum. Önce gün batımını seçiyor ardından gecenin en parlak yıldızını yine ben seçiyordum. Orada da bir hiyerarşi vardı ama ikiye bölünmüştü. Beyaz bulutlar ve mavi gökyüzü yıldıza ve dolunaya karşımıyorlardı. Sadece yıldızların arasında inanılmaz bir kıskançlık olduğunu fark etmiştim.
O kadar çoklardı ki her biri o gecenin en parlayanı olmak istiyordu. Aynı insanlar gibi fark edilmek, beğenilmek, hayran olunmak istiyorlardı. Önce çok mutluydum neden başlarına ben gelmişim bilmiyorum ancak hiç uyanmak istemediğimi iyi biliyorum daha ki bir şeyi fark edene kadar...Toprak... Toprak kokusu duyamıyordum. Yağmur yağıyor toprağın kokusunu alamıyorum, yaprağın üzerinden akan damlayı göremiyorum, daha da garibi ben ıslanamıyorum.
Kar yağıyor, onların nasıl birbirine değmeden yere konduğuna şahit olamıyorum. Gün batıyor ve doğuyor ama ben seyredemiyorum. Bu halime çok üzülünce istifa ettiğimi bildirdim hepsine. En çok yıldızlar üzüldü. Çünkü ben gelmeden önce karmakarışıkmış orası. 5-10 defa gecenin en parlak yıldızı olan bile olmuş. Haliyle bir düzen kurunca adaleti sağlamıştım.
Ancak istediğimin bu olmadığına karar verdim. Düşünememişim hiç, düşünmek güzel şey. Bir şeyi gerçekten istiyor musun istemiyor musun, ileride bu sana ne fayda sağlar... Bir kere önce beni mutlu eden şey ne ben bunu hiç sorgulamamışım. Uyandığımda tavandaki fosforlu yıldızlara baktım. Plastik birkaç yıldızı duvara yapıştırıp hayal kurardım. Zaten ben hep boş boş hayaller kuruyorum.
O sabah "Seni ne mutlu eder bu hayatta?" diye sordum kendime. Önce bir yanıt alamadım. "Peki ne mutsuz eder?" dedim, yine yanıt alamadım. Sonra şu anki yaşamımda beni neyin mutsuz ettiğini düşündüm. Kuzey diye çıktı ağzımdan. Ben Kuzey ile evlenmek istemiyordum. Nasıl olmuştu da şu aşamaya kadar gelebilmiştim onunla.
İki gün sonra düğünümüz vardı. Yataktan doğruldum karşımda askıdaki gelinliğimi gördüm. Bugün terzi gelecek son provaları yapacağız. Neredeyse her hafta bir kilo verdiğimden gelinliği daralta daralta bir hal oldu. Yemek yiyemiyorum, konuşmuyorum, heyecanlanmıyorum. Kuzey'e bakıyorum hiçbir şey hissetmiyorum.
Ne zaman onunla buluşsak bir an evvel eve gitsem de film izlesem filan diye bakıyorum. Onun yüzünden herkesten her şeyden sıkılır oldum. Sanki biz bir doğmuşuz kimi görsem "Kuzey ile nasıl gidiyor? Kuzey napıyor?" Kuzey Kuzey Kuzey!!! Kimse benimle ilgilenmiyor. Bir birey olduğumu unuttum artık.
Aaa yağmur yağıyor. Toprak... toprağı koklamam lazım. Tanrım... dünyanın en zarif kokusu bu. Bıktım artık parfümlerden, vücudumu bile toprakla yıkamak istiyorum.
- Alo. Kuzey merhaba. Bak şimdi sana bir şey diyeceğim ama neden niçin diye sormak yok.
- Peki hayatım. Ne oldu?
- Ben seninle evlenmek istemiyorum
- Nasıl? Ne? Ne demek evlenmek istemiyorum.
Allah'tan sorma dedim. Telefonu yüzüne kapadığım için üzgünüm ve bunu daha önce yapamadığım için kendime kızgınım. Şimdi arabayı çalıştırıp hiç bilmediğim bir yere gitmek istiyorum. Bütün gece sadece araba kullanıp müzik dinlemek istiyorum. Biraz sis de olsun istiyorum. Yağmur hiç dinmesin de istiyorum. İnsan sesi olmasın istiyorum. Bugün hiçbir şey olmadı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder