Karşılaşmak

Ölümü unutarak yaşayan insanlar ne güzeller. Ben hiç beceremedim. Haliyle sevmeyi de. Ya ölürsek diye diye sevmekten korktum hayatım boyunca. Ama o işler öyle olmuyormuş. En sevdiği renk mor olan bir kadın sevdim zamanında. Şimdi bir hurdacıyım ve bu bahanem. 

Sokakları onu bulmak için geziyorum oysaki. Yapabileceğim başka bir meslek yoktu bir de. Yani diğer bir sebebi de buydu. Yaşamın bize sunduğu ödül çok farklıydı Nilgün ile. O hala mahalle kavramını yitirmeyen tatlı bir yerde yaşıyordu. İçten mi desem samimi mi bilemedim. Bir keresinde geç vakit evine bırakmıştım. 

Kenarda yaşlı bir adam, çevresi bira şişeleriyle doluydu. "Ooo Nilgün ablam hoş geldin. Çabuk çabuk baban bakkalda eve henüz girmedi. O gitmeden eve gir. Ben para bira parası ister oyalarım onu" demişti. Nilgün'ün cevabı ise "eyvallah Orhan abi" oldu. 

İlk defa bir kadından eyvallah lafını işitmiştim. Daha bir sevdim o gün Nilgün'ü. Ben ise her hafta sonunu farklı bir ülkede geçiren, babasının parasını esirgemediği yaşamı bir gün yaşlanacağız ve enerjimiz kalmayacak nasılsa diye geçiren biriydim. 

Nilgün farklı gelmişti. Nasılsa sıkılırım, bir süre sonra sıkılacağımı sanıyordum. Hatta bundan o kadar emindim ki sevmekten korkmak gibi bir derdim olmadı. Saldım kendimi öyle gelişigüzel. Meğer insan böyle böyle birine bağlanıyormuş. 

Hayatımın içinde kocaman bir yeri oldu. Arkadaşlarım onu benden daha çok sevmeye başladı desem abartmış olmam. Ona garip bir güven duyuyordum. En son çocukluğumda yaşamıştım böyle bir güveni. Annemin kollarında gibiydim onunlayken. Sanki kıyamet kopsa onun yanında olduğum için kurtulabilecek gibi, melek gibi... Sonra şey oldu bir keresinde;

- Okan?

- Ne işin var burada?

- Yıllar sonra böyle mi teşekkür ediyorsun? Bir işim olması gerekmiyor, sokağın ortasındayız farkındaysan. 

- İyi işine bak o zaman.

- Seneler sonra eskilerden birini görüp öylece yoluna devam mı edeceksin.

- Derdin ne Cihan Allah aşkına sabah sabah.

- Belki bir kahve? Hadi ama bakma öyle. Eski dosttan düşman olmaz.

- Ee ne konuşmak istiyorsun?

- İnsan alışkanlıklarından vazgeçemiyor galiba. Hala kahveyi filtresiz içiyorsun. Birayı da filtresiz içerdin.

- Gerçekten ne yapmaya çalıştığını anlamıyorum ama sırf merakımdan teklifini kabul ettim. Ancak eskilerden bahsedeceksek kalksam iyi olur.

- Eski ancak eskir. Yapabileceği tek şey bu. Belki o yüzden hurdacılık yapıyorsun. Aldım haberlerini. Sen de biliyorsunki geçmişi yok edemeyiz. O zaman şu puzzle'ı tamamlasak hiç fena olmaz. O gün dinlemeden gittin. Bir daha hiçbirimiz seni görmedik. Ne seni ne Nilgün'ü...

- Ne bok yediğiniz umurumda değil. Bana gelmiş iftiraya maruz kalan insanlar gibi "aslında duydupun gibi değil" naraları atacak durumda değilsin şu anda. Gördüğüm belli, yaşanan belli. Amacın af dilemekse. Tamam affettim gitti, benden bu kadar.

- Okan senden özür dileyen yok. Sadece bilmen gereken şu ki. Ben Nilgün'e senden önce tutuldum. Bizim ofisin karşısında bir kafe var ya. Nilgün her gün oraya saat 14.00 gibi gelirdi. Aylarca onu izlemiştim. Bilirsin ben bu konularda pek cesaretli biri değilimdir. Konuşamadım hiç onunla, izlemek de çok güzeldi zaten. 

Öğle aralarında ofise yemek söylemeye başlamıştım sırf onu izlemek için. Her gün aynı kısa filmi izliyordum halbuki ama insan hiç mi sıkılmaz ya. Öyle güzeldi ki. Sonra bir gün karşıma dikildiniz. Senden nefret ettiğim kadar şu hayatta hiçbir şeyden bu kadar tiksinmedim. 

Resmen öldürmek istiyordum seni. Geceleri uyku tutmamaya başladı. Sürekli sizi sevişirken görüyordum. Gözlerimi kapatmak bana kabustan başka bir şey vermemeye başladı. Önce alkolün bokunu çıkardım. Bok boku çıkardı. 

Uyuşturucusuydu karısıydı kızıydı derken. Zaten dipteydim iyice batayım dedim. İnsanın kalbi bir kere pislendi mi içinde biriktirdiği her şey ekşiyor anlıyor musun? Nilgün o gün babasıyla kavga etmişti. Sen de biliyorsun ailevi durumlarını zaten. Kıza bir sürü hakaret etmiş. Sırf ikiniz tatile gideceksiniz diye arkadaşlarla Datça'ya gidiyoruz mu ne demiş. 

Kıza demediğini bırakmamış. Yanında zayıf görünmemek için sana anlatamıyordu. Beni aradı, ben de eve çağırdım. Biraz alkol biraz ot iyice sakinleşti. Gerçi hepsini abartmıştık. Gözlerinde gördüm onu. O gün kötülük yapmak istiyordu. İyi biri olmaktan sıkıldığını gördüm. Okan, her kadının içinde bir melek, bir anne, bir şeytan, bir de orospu vardır. 

Sen hangisini çıkartmak istiyorsan onu alırsın. Sen bir melek istedin onu aldın ama ben orospuyu da şeytanı da istedim, aldım. Hiç sordun mu ona senin orospun olmak ister miydi sence? Belki onu da çıkartsaydın o gün bunlar olmayacaktı. Ama anahtarımı sana verdiğimi tamamen aklımdan çıkartmışım. 

Gerçekten özellikle yaptığım bir şey değildi. Sen o gün bizi o şekilde görmüş olmasaydın bunların hiçbirini hiçbir zaman öğrenemeyecektin. Sonra ne olacaktı biliyor musun? Nilgün vicdan azabına dayanamayıp sana hiçbir şey söylemeden hayatından çıkıp gidecekti. Neden neden neden diye diye kendini parçalayacaktın. 

- Şimdi durumum daha mı iyi yani?

- En azından neyin ne olduğunu biliyorsun. Bunların hepsi hayatına çekidüzen vermek için yeterli bir sebep. Babanın yanına git. Bildiğin işi yapmaya devam et. Kısacası toparlan artık. 

Onlara bunu yapmaya hakkın yok. Ne bileyim her şeyi baştan al mesela. Hafta sonları yine ufak kaçamaklar yap. Seyahat sağlıklı bir aktivite. Sana iyi gelecektir, herkese iyi gelir.

- Git buradan.

- Pekala gidiyorum ama bunları iyice düşün. Herkes için en çok kendin için en hayırlısı bu.

Cihan gittikten sonra eve geçtim. Hurdacılıktan kazandığım üç kuruşla kendime iki şişe bira aldım. Sonbahar acayip bir mevsim. Başlangıçlar ve sonlar için ideal bir dönem. O şarkıların da gözü kör olsun.