Samimiyeti kısmak mutluluk getirir, yoksa güvenmeye başlarsın. Bu da zaaflarını başkalarına açacağın anlamına gelir. Sonra en ummadığın anda seni o zaaflarından vururlar.
Değer verdiğin için incinirsin. Bu yaşadığın sürece başına gelecektir. Acını dibine kadar yaşamak da senin elinde acıyı yaşamaktan korkup hatayı tercih etmek de.
Yüreğin çok büyükse parçalanması zaman alacaktır. Paramparça olduğu vakit, yapacaklarından kendini sorumlu tutmayacaksın. Bu hayatta insanın başına her şey gelir.
Belirli bir süre sonra buna alıştığını fark edip üzülmeyeceksin. Böyle böyle bir bebekten nasıl bir şeytan yaratıldığını bizzat kendinde göreceksin...
Yine de güzel laftır: "Ben orospulara acımam, seviyorlardır işlerini yapıyorlardır. Ben kaderin o işi yapanlara da acımam. İçinde yoksa kaçar gider zaten. Ben içinde orospuluk olup da yapamayanlara acırım. İçi kaynar da yapamaz"
İçinden gelen tüm kötülükleri bastıran insandan korkmalı. Biriken ne varsa en sonunda harcanmak içindir. Ne kadar çok birikimin olursa harcayacağın da denli fazla olacaktır. En kolayı da insan harcamaktır...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder